Leczenie nadciśnienia

Celem każdego rodzaju terapii nadciśnienia tętniczego jest zmniejszenie ryzyka wystąpienia chorób wtórnych. Dlatego dąży się zazwyczaj do uzyskania wartości ciśnienia krwi poniżej 140/90 mmHg, w przypadku pacjentów z cukrzycą typu II (często spowodowaną wiekiem i niezdrowym trybem życia) - poniżej 140/85 mmHg, a w przypadku niewydolności nerek - poniżej 125/75 mmHg. Leczenie ma miejsce nawet w razie braku zauważalnych symptomów, ponieważ wysokie ciśnienie krwi nie daje początkowo żadnych objawów.

Na decyzje terapeutyczne wpływa nie tylko poziom ciśnienia krwi, ale również ogólny profil ryzyka, tj. suma poszczególnych czynników ryzyka chorób układu krążenia dla danego pacjenta (np. nadwaga, cukrzyca, przebyte ataki serca lub udary).

Konsekwencja jest najważniejsza

Pamiętaj, nawet, jeśli nie ma objawów, nieleczone wysokie ciśnienie krwi prowadzi do mniej lub bardziej szkodliwych zaburzeń w organizmie. Zanim je zauważysz, uszkodzenia zwykle są już nieodwracalne. Leczenie podjęte w odpowiednim czasie pozwoli kontrolować ciśnienie i może zmniejszyć ryzyko związanych z nim chorób, jednak konieczne jest prowadzenie terapii przez całe życie. Motywację pacjenta mogą wspierać indywidualne bądź grupowe spotkania oraz seminaria lekarz-pacjent. Skuteczność terapii, czyli doprowadzenie do spadku ciśnienia krwi, musi być regularnie sprawdzana przez lekarza, a rodzaj i ilość przyjmowanych leków musi być odpowiednio modyfikowana. Prowadząc zdrowy styl życia można utrzymywać dawki leków na możliwie najniższym poziomie.

W celu sprawdzenia skuteczności leczenia, oprócz regularnych pomiarów ciśnienia krwi u lekarza, stosuje się samokontrolę oraz całodobowy monitoring ciśnienia tętniczego w domu (podczas aktywności w ciągu dnia i podczas snu w nocy) - ważne dodatkowe metody pomiaru. Pacjenci, którzy mierzą ciśnienie samodzielnie, powinni otrzymać szczegółowe instrukcje odnoszące się do techniki pomiaru.