Terapia lekowa obniżająca ciśnienie krwi

Jeśli leczenie farmakologiczne jest niezbędne, aby obniżyć ciśnienie krwi, należy przeprowadzać je konsekwentnie i regularnie. Następujące leki/klasy substancji (przeciw nadciśnieniu) są dostępne w leczeniu nadciśnienia:

Inhibitory ACE i antagoniści receptora AT1

Leki tej grupy przyczyniają się do rozszerzenia naczyń krwionośnych na kilka sposobów. Istota ich działania polega na hamowaniu wytwarzania angiotensyny II – hormonu zwiększającego ciśnienie krwi. Rezultatem jest trwałe obniżenie ciśnienia krwi oraz zapobieganie uszkodzeniu narządów docelowych.

Diuretyki (odwadnianie, środki moczopędne)

Tiazydy i diuretyki pętlowe (szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) oraz diuretyki oszczędzające potas należą do leków działających na nerki. Powodują one zwiększenie wydalania soli i wody przez nerki, a ich skuteczność wzrasta w skojarzeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi. Po dłuższym okresie stosowania leki moczopędne obniżają ciśnienie krwi dzięki zmniejszeniu wrażliwości na czynniki powodujące zwężenie światła naczyń (wazokonstrykcyjne). Podawane w większych dawkach prowadzą do wydalania składników mineralnych (np. potasu), zatem należy uwzględnić w codziennej diecie pokarmy bogate w potas (np. banany, suszone owoce, ziemniaki) lub uzupełniać niezbędne minerały w formie tabletek.

Beta-blokery

Beta-blokery są lekami, które blokują tzw. ß-receptory w organizmie, hamując działanie niektórych hormonów stresu. Hormony stresu (noradrenalina, adrenalina) zazwyczaj mają stymulujący wpływ na różne narządy, w tym serce. Jeśli ich działanie zostaje zahamowane, tętno i ciśnienie krwi spada, podobnie jak siła uderzeń serca. Serce zatem bije nieco wolniej i zostaje odciążone.

Antagoniści wapnia i/lub blokery kanału wapniowego

Antagoniści wapnia blokują kanały wapniowe w komórkach mięśniowych serca i naczyń krwionośnych. Hamują one napływ jonów wapnia do komórek, a przez to obniżają napięcie naczyń krwionośnych i wraz z tym ciśnienie krwi. Leki z tych klas mogą być stosowane samodzielnie (monoterapia) lub razem (leczenie skojarzone) – biorąc pod uwagę możliwe początkowe i wtórne zaburzenia. Jeżeli początkowe leczenie nie jest wystarczające, leki lub ich kombinacje mogą być modyfikowane, aż ciśnienie krwi zostanie efektywnie obniżone.

 Niekiedy pacjenci czują się nieswojo podczas terapii lekami obniżającymi ciśnienie, początkowo mogą narzekać na zmęczenie i wyczerpanie.  Organizm musi się najpierw dostosować i przyzwyczaić do niższego ciśnienia krwi. Leki powinny być podawane stopniowo, tzn. rozpoczynając od małych, z czasem zwiększanych dawek. W ten sposób organizm ma czas na dostosowanie się do leczenia. Dostosowanie leków może potrwać do miesiąca.

Leczenie nadciśnienia